W tej lekcji pokażę Ci na co musisz zwrócić uwagę, jeżeli chcesz użyć w zdaniu spójnika „weil” lub „dass”. Na końcu znajdziesz interaktywne ćwiczenia. Chcesz poznać dalsze tematy z gramatyki niemieckiej? Ta lekcja jest częścią kursu: Gramatyka A1/A2
W tej lekcji pokażę Ci na co musisz zwrócić uwagę, jeżeli chcesz użyć w zdaniu spójnika „weil” lub „dass”. Na końcu znajdziesz interaktywne ćwiczenia. Chcesz poznać dalsze tematy z gramatyki niemieckiej? Ta lekcja jest częścią kursu: Gramatyka A1/A2

“Weil” i “dass” to takie słówka (spójniki), które łączą dwa zdania w jedno:
Szyk zdania to inaczej kolejność słów w zdaniu. “Weil” oraz “dass” wypychają czasownik na koniec zdania. W języku polskim po “ponieważ” (weil) czy po “że” nic takiego się nie dzieje, dlatego zwłaszcza na początku nauki, może trudno być Ci trudno przestawić się na taką kolejność słów w zdaniu. Porówna zdanie polskie ze zdaniem niemieckim:
Czyli oznacza to, że jeżeli chcesz ułożyć zdanie po niemiecku z użyciem “weil” albo “dass” to w tej części zdania, która jest po “weil” i “dass”, odmieniony czasownik dajesz na koniec tej części zdania. Jest to tak zwany szyk końcowy:

Nie tylko spójnik “weil” i dass” wypycha odmieniony czasownik (finites Verb) na koniec zdania. “Weil” i “dass” to tylko przykłady bardzo wielu spójników podrzędnych (tak nazywa się właśnie ta grupa spójników). Innymi spójnikami, po których odmieniony czasownik jest na końcu zdania to na przykład: als, als ob, anstatt dass, bevor, bis, da, damit, dass, falls, nachdem, ob, obwohl, ohne dass, seit, so dass, während, weil, wie.
Tutaj znajdziesz lekcję o spójnikach w języku niemieckim.
Przed „weil” i „dass”, jak i przed wszystkimi innymi spójnikami podrzędnymi (te wymienione powyżej) trzeba wstawić przecinek:
Mam nadzieję, że jak dotąd kolejność słów w zdaniu (szyk zdania) po “dass” i po “weil” jest dla Ciebie zrozumiała. A jeśli nie, to na pewno rozjaśni Ci się po przeanalizowaniu poniższych przykładów zdań z “weil” i “dass”:
Czasownik rozdzielnie złożony, to taki czasownik, który się rozdziela. Zobacz:
„Ich stehe heute auf.” (czasownik „aufstehen” to czasownik rozdzielnie złożony, więc się rozdzielił na „auf” i „stehe”. „Stehe” dlatego, że to 1.osoba liczby pojedynczej)
Jeśli chcesz jednak zrobić zdanie z takim czasownikiem rozdzielnie złożonym z „weil” i „dass”, to cały czasownik (w odmienionej formie) wędruje na koniec zdania i się nie rozdziela:
Czasownik modalny bardzo często występuje w zdaniu w towarzystwie innego czasownika, który jest wtedy w bezokoliczniku. Bezokolicznik to taka forma czasownika, którą widzisz zawsze w słowniku – forma takiego bezokolicznika jest ZAWSZE z „en”. Spójrz:
Jeśli chcesz zrobić zdanie z „weil” lub „dass” z czasownikiem modalnym, który jest w towarzystwie innego czasownika to wtedy… no właśnie co się wtedy dzieje?
Już wiesz, że na końcu zdania po spójniku „weil” i „dass” jest odmieniony czasownik. A zatem:
Jak może pamiętasz z lekcji o czasie Perfekt, żeby zrobić zdanie w Perfekt, oprócz czasownika, który nazywa to co zrobiłeś, jest jeszcze jeden czasownik. Jest to „haben” lub „sein„, które nic w takim zdaniu z Perfekt nie znaczą, a tylko pomagają stworzyć zdanie (czasowniki posiłkowe):
Nauczyliśmy się, że po spójniku „weil” i „dass” odmieniony czasownik jest na końcu zdania. A zatem jeśli chcesz zrobić zdanie w czasie Perfekt z „weil” lub „dass” , to „haben” lub „sein” będzie na końcu zdania. Ten drugi czasownik (Partizip II) będzie zaraz przed nim:
Chcesz poćwiczyć zdania z „weil” i „dass”? Tutaj znajdziesz interaktywne ćwiczenia na zdania z „weil” i „dass” !
„Weil” (ponieważ) i „dass” (że), to spójniki , po których trzeba użyć szyku końcowego (czasownik na końcu) w tym zdaniu pobocznym, w którym występują, np.: Ich gehe einkaufen, weil ich keine Tomaten mehr habe.
Jeśli w zdaniu pobocznym z „weil” lub „dass” mamy czasownik główny + modalny, to oba idą na koniec zdania – najpierw główny w bezokoliczniku, a potem odmieniony modalny, np.: Ich gehe einkaufen, weil ich Tomaten kaufen muss.
Jeśli chcemy ułożyć zdanie poboczne z „weil” lub „dass” w czasie przeszłym Perfekt, to czasownik główny i posiłkowy (sein lub haben) idą na koniec zdania – najpierw główny jako Partizip II, a potem odmieniony posiłkowy, np.: Ich bin froh, dass ich dich endlich getroffen habe.